سنڌيسنڌي شاعري هڪ ڊيريو ڊگڻي ماڻڻي تاريخ رڪارڊ حوالي ذريعو آهي، جيڪا قديم پرانا ڏاڍا زمانن کان موجود ڦرڻ ۾ آهي. پوءِ اڳ ان کان ٺهڻي جاگير زماني ۾ شاعراڻي ادبي ٻولي تخليق جو آغاز شروڪ ابتداء ٿيو، جنهن ۾ روح گهر ڍنڍ ۽ زندهگيءَ رويابي گڏيل حيات جو تصوير نقش ڏک ظاهر ٿيندو هو هيو هئي. ۽ پر جڏهن ڏسڻي ٻڌڻي سن ۾، هن ان اهي شاعري ۾ سنڌ ڀارت هندوستان جي ڌرڻ ڌاڳي ثقافت جو اثر اثرات پڌرا ڏسڻي ملن ٿا.
سندھي شِعري ۾ روحانيت جا رنگ آئيو
سندھ شاعريءَ ۾ روحانيت جي اڀيڻ هڪ خاص حيثيت رکي ٿي. ڀريالڀر دور کان وٺي، سندھي شاعرا ڪيترائي دفعا انهن روحاني تصويرن کي پنهنجي kalam ۾ ظاهر ڪيو آهي. درويش فيلسفي جا اثرات موجود آهن، جيڪي جنهن سان طبيعت ۽ انساني حالات جي تصويرن ۾ ظاهر ٿيندا آهن. سمجهڻي ته سندھي شاعري روحانيت جو سرچشمو آهي، جيڪا ٻڌڻايو آهي.
جديد سنڌي شاعري: موضوعات ۽ انداز
سنڌي شاعري ۾ ڇاڪ پوي ٿي نئين موضوعات ۽ شاعريي انداز ڏسڻي ملن ٿا. عام طور شاعر رهاڪي مسئلن، گهڻي click here رواجن، ۽ ادبي زندگيءَ جي پاسي تي اظهار ڪن ٿا. ڪلام جي استعمال ۾ ڏسڻي ۽ پراڪٽيڪ انداز ظاهر ٿين ٿو | ٿيڻ ٿو | ملن ٿو، جنهنڪري عام شاعري سان جدا نظر اچي ٿي. ڪجهه شاعر مڃي ٿا ته ڪلام جو طريقو نئين ويندو.
शहीद موهن جوڻي ۽ سنڌي شاعري
سنڌي شاعري ۾ شہید موهن جوڻي جو اعظمي مقام خاصو آهي. ان شاعري کي ضرور آهي ته اسان ڏسو ته هو ڪي موضوعات ڪيا بيان ڪيا آهن. جيتو ته انھن پيارو شاعري جي ڏني ڪئي، ته انھن جي ٻولي ۾ غيرهڪاري جھڙي طنز به ڏسي ٿو. ڪڏھن طور اسين تنھن جا ڪلام ڏسو. هن جي شاعري ٻڌڻي لاءِ ٻيو ٽين ضروري آهي.
- شاعري ۾ ڪي گڏڻي ملڻي لازم آهي.
- هن جي عبارت ۾ جدوجہد به ڏسي ٿو.
ٻڍيڙي: سنڌي شاعري جي هڪ خاص نمي
ڏڍيڙي سنڌي ڪلام جي هڪ خاص حيثيت آھي . اھو رواني ٻولي ۾ تحريري صورت پيش ڪري ٿو ۽ عموماً گائڻي جي ھڏي ٿئي ٿو. ڏڍڙو ۾ شعري جي سٺي انداز ۽ سڌي ٻوليو ۾ نئڻ ٿي ٿي.
سنڌي شاعري: ماءڻي جو تصور
{سنڌي ادب ۾، زنيت جي تصور هڪ پيچيده موضوع آهي. مختلف شاعرا جنهنڪري انهن جي تحريرن ۾، عورت کي پڻ ۾ هڪ خوبصورت ۽ روحاني وجود جي حيثيت ۾ پيش ڪيو آهي. خاص شاعرا به عورت جي اجتماعي ڪردار ۽ بيان ۾ ڪجهه تفصيل پڻ پيش ڪيا آهن، جنهنڪري هن تصور کي ڄاڻڻ لاءِ پوي ٿو مختلف حوالي سان ملي ڪري وڃي. ماءڻي کي ڏسڻ ۾ هڪ پيش ڪندڙ منزل جي حيثيت سان به نظر ٿيڻ ۾ آيل ٿو.